Humito's eerste Ibogaine ervaring

Laat ik beginnen mijn eerste ervaring met morfinesulfaat kort uit te leggen. De eerste keer dus heb ik ruim 6 maanden 80mg per dag gebruikt. Nadat de pijn wegging (zomaar inneens) was ik zo blij als een kind. Maar nu moest ik wel van die morf af zien te komen en wel zo snel mogelijk. Ook bijvoorbeeld omdat ik al een poosje ayahuasca heb liggen en het wel graag eens wil gebruiken, maar de Syrian rue zaden werden me afgeraden om samen met morfinesulfaat te gebruiken, zodat ik dit al een tijdje in huis heb zonder gebruikt te hebben. Dus ik ben zo snel mogelijk gaan afbouwen, dit heb ik geweten ook. Op een gegeven moment was ik zelfs iets te snel gegaan, met als gevolg dat ik de dag daarop doodziek werd. De volle afkick kwam op mij af. 's Morgens stond ik op en voordat ik ook maar wat kan innemen moet ik braken. Het zweet is mij uitgebroken en zo breng ik de hele dag op het toilet door. Al brakend en enorm aan de diaree, heb ik de eerste dag konstant op het toilet gehangen. Daar ik echt niets meer kon binnenhouden, kreeg ik ook geen morfinepillen meer naar binnen. Dit deed mij toen besluiten om maar gelijk door te gaan. Twee dagen daarna was ik nog steeds doodziek en moest ik zeker nog een stuk of 4 keer braken over de hele dag gezien. De rest van de 2 weken die daarop volgden waren een hel, iedereen die wel eens heeft afgekickt weet wat ik bedoel. Stop maar eens met je sigaretje, binnen een paar uur worden je gedachten veranderd door de chemische reakties in je hersenen. Secondes worden dagen en minuten lijken jaren te duren, dit terwijl de verslaving gedachten opdringt als; waarom doe ik dit. De tijdsbeleving vind ik nog wel een van de ergste dingen. Dit vervormde tijdsbesef lijkt van elk uur wel jaren te maken. Met als gevolg dat je geen eind meer ziet en je raakt ervan overtuigd dat het nooit meer ophoud, behalve als je gewoon een pilletje neemt. Ook raak je bijna bedwelmd door de gedachte dat het allemaal toch niet meer uitmaakt. De depressie die opkomt, laat je voelen en denken dat het een onmogelijke opgaaf is, de pijnen in je botten en spieren drijven je tot wanhoop. En de misselijkheid wil maar niet overgaan, de krampen in je maag worden steeds erger. Nogmaals, ikzelf vind de verandering van het tijdsbesef een van de ergste dingen, dit laat het voor je gevoel echt oneindig en ondraaglijk lang duren. Tot je echt overtuigd raakt van het feit dat het nooit meer overgaat en het ontspannen gevoel, van je gewoon alleen maar normaal te voelen, nooit meer terug komt. Ontspannen is alleen mogelijk na een beetje morfine.

Dit heeft bij mij ruim 2 weken geduurd, voordat ik me weer een beetje normaal begon te voelen. En nu ik weer met de morfine was begonnen, omdat ik weer door m'n rug was gegaan, begrijpt natuurlijk iedereen dat ik niet met plezier zat te wachten op de volgende afkick, die er onvermijdelijk aan zat te komen. Daar de pijn in mijn rug weer weg was, werd het weer tijd om te gaan minderen. Daar ik nu in het bezit ben van T. Iboba root-bark, heb ik het dit keer totaal anders aangepakt. Dit heb ik een poosje terug gekocht om het te gebruiken voor de spirituele werking. Eerlijk gezegd wilde ik in deze toestand geen grote dosis nemen. Dat doe ik liever als ik weer beter ben, dan gebruik ik het 100% voor de spirituele werking. Door deze situatie kon ik gelijk iets nieuws testen, iets dat nog niet veel of misschien wel helemaal nooit is geprobeerd. Kleine beetjes over een langere periode, dit in de hoop dat de metaboliet nor-ibogaine langzaam wordt opgebouwd en zo ook zijn heilzame werking verricht. Nu moet ik er bij vertellen dat het toch nog een heel erg spannend iets is geworden. Op een gegeven moment gingen er vreemde dingen gebeuren, dingen die ik zelf vergelijk met Carlos Castaneda's Reis naar Ixtlan. Laat ik beginnen met te vertellen wat me allemaal is overkomen de laatste paar weken.

Om te beginnen zet ik even mijn gebruik op een rijtje: ten eerste gebruikte ik op dat moment 3 keer per dag 2 tabletten morfinesulfaat van 10mg. Dan rook ik er nog een paar waterpijpen marijuana bij. Marijuana is voor mij een heilig kruid, een geschenk van God, het helpt mij spiritueler te leven. Het schenkt mij de opwinding, de sensatie en de gemoedsrust om dieper te kunnen nadenken over de allesomvattende energie, waarvan ik een klein deel ben. Een klein deel, dat zijn kleine nietszeggende en toch zo belangrijke rol speelt.

Op het moment dat ik begin probeer ik niet 3 keer, maar 2 keer per dag, 20mg morfinesulfaat in te nemen. De eerste dag gaat alles prima, maar de tweede dag kreeg ik, na een spelletje tafelvoetbal, een terugslag. Ik werd erg nerveus en kreeg een soort hyperreactie. Om 13:00 uur had ik de eerste 20mg ingenomen en om 17:00 uur stond ik te trillen op mijn benen, voelde me ziek en rot. Toen heb ik 1 tablet van 10mg er bij genomen en alles werd na een half uur weer rustig in mijn lichaam. Dit moest ik anders aanpakken en dat deed ik dan ook de volgende dag.

28-9-1998 om 10:00uur 's morgens neem ik mijn eerste T.Iboga root bark in. Direct nadat ik het in mijn mond krijg, voel ik een soort cocaine-achtige tinteling en verdoving in mijn tong. Dit verdovende effekt wordt niet sterk en verdwijnt na een uurtje weer. Nu voel ik de T.Iboga in mijn maag zitten het geeft een beetje een brandend gevoel, hoewel het niet storend is. De smaak is bitter, de meeste mensen spreken over een onverdraaglijke bittere smaak. Direct moet ik aan Pihkal denken van Alexander & Ann Shulgin, daar heeft Alexander het over de bitterheid van amphetamine en phenetylamines. Hij spreekt met een soort respekt over de smaak. Alexander vindt het niet slecht smaken en proeft de sfeer van het middel. Over de peyotl cactus wordt verteld dat je je eigen slechtheid proeft en na een aantal keer peyotl gebruikt te hebben, raak je volgens deze overlevering gezuiverd. Daarna krijgt de peyotl een meer aangename smaak. Dit zuiveren komt ook voor bij bv. ayahuasca rituelen. Maar om weer terug te komen bij de T.Iboga, de smaak is erg overheersend, maar ik vind het niet vies. Natuurlijk begrijp ik dat ik nu maar een 300mg inneem en dat het veel meer zou gaan overheersen als ik een volle 10 a 30 gram zou innemen. Langzaam voer ik elke dag de T.Iboga op tot +- 0.5gram per dag, later loopt het nog iets op tot 0.7. Dit is de grootste dosis die ik neem. Duidelijk voel ik na de inname van de T.Iboga een energie in mijn lichaam opkomen. Deze energie voelt spiritueel aan en lijkt op niets wat ik eerder heb gebruikt. Het is een aangenaam gevoel, hoewel ik begrijp dat bij een grote dosis het een enorme push kan geven. En bij grote hoeveelheden zal het ook niet zo makkelijk stuurbaar blijven. Na een paar dagen T.iboga in te hebben genomen, breng ik langzaam mijn morfinesulfaat gebruik omlaag. Langzaam, zodat ik niet te erg ziek zou worden. Maar het zieke gevoel bleef verder uit en na een paar dagen zat ik op 2 tabletten per dag, 1 's morgens, rond 12 uur, en 1 's avonds, rond 24 uur.

Nu begonnen er langzaam vreemde dingen te gebeuren. Op sommige plekken in de stad (ik woon in Rotterdam), voel ik een energie die ik niet anders kan beschrijven dan een bondgenoot. Een bondgenoot zoals Don Juan aan Carlos Castaneda voorstelt, ik bedoel de bondgenoot die Carlos leert kennen tijdens het gebruik van humito (de kleine rook, rook van een plantenmengsel met als hoofdbestanddeel paddestoelen). Hier heb ik een paar jaar geleden mijn naam Humito van gepikt (geleend of gebruikt, hoe je het wilt noemen). Als Carlos meerdere malen deze bondgenoot heeft ontmoet, krijgt hij hem ook te zien als hij maar heel erg weinig paddestoelenmengsel gebruikt. Dit is precies het gevoel dat ik krijg zodra ik naar de winkels ga. Het is altijd dezelfde plek, zodra ik er aankom voel ik de aanwezigheid van Bwiti of wie dan ook. Ik zie hem niet, maar ik voel zijn aanwezigheid in en achter elk voorwerp dat ik zie. Het zweet stroomt over mijn gezicht, mijn lichaam voelt aan alsof het in de brand staat. De straat, winkels en mensen veranderen en ik sta in een soort psychedelische staat van bewustzijn naar alles te kijken. Het is ongelooflijk spannend, de angst bijna ondraaglijk en toch voel ik dat het goed is. Ik ben er absoluut niet bang voor, het is eerder spannend. Het gevoel komt bij me op dat ik heel erg moet opletten, omdat alles wat ik zie, voel en doorleef een soort les is. De angst is een soort stervensangst, Elk moment kan het gevecht met de bondgenoot beginnen en daarmee ook de reis naar Ixtlan. Elk moment kan de Bwiti of een andere bondgenoot achter alle lichtschijnsels vandaan komen. De bondgenoot lijkt aan mij te moeten wennen, en gelijk laat hij mij aan hem wennen. Zodra de bondgenoot tevreden is komt hij te voorschijn. Op dat moment test hij mij en als ik hem niet probeer te temmen ben ik hem niet waardig en zal hij me niet verder lastig vallen(tenminste zo voelt het aan). Zodra ik hem durf beet te pakken en te temmen is dat voor hem de aanwijzing dat ik het kontakt met zo'n sterke bondgenoot aankan. Het is voor de bondgenoot zeg maar de aanwijzing dat ik klaar ben om spiritueel te sterven om een nieuw ego, een nieuwe ik, op te bouwen. Een ik zonder morfinesulfaat. Er is nog iets heel vreemds aan deze gebeurtenissen, het zijn elke keer flashbacks van dromen die ik de laatste dagen droom. Dit was een van de vreemdste en sterkste flasbacks van deze week; ik fiets in de stad, bij de Oude Binnenweg, als het me voor de eerste keer raakt. Ik fiets van het ene op het andere moment mijn droom binnen. Ik word overvallen door een angst dat iets en iemand me achtervolgt. Deze droom staat duidelijk voor hetgeen er gebeurt ik ben aan het vluchten voor de morfineverslaving, ik wil er vanaf. Deze droom kwam bij mij zo overduidelijk symbolisch over, dat het me direkt opviel. Al zwetend van de angst zit ik te kicken, omdat dit is wat er moet gebeuren en dat het goed is. De droomstaat die ik binnen wandel is er een gelijk aan die van LSD, psylocibine of mescaline, maar toch anders. Misschien is het alleen maar anders omdat ik weet dat het maar kort duurt, hallucinaties zie ik niet. Het enige wat er veranderd in mijn perceptie is de intensie waarmee alles tot mij doordringt. Zoals de kleuren die veel intenser overkomen en geluiden die veel meer betekenis krijgen. Het geheel komt gewoon veel intenser op mij over, dan voor of na zo'n ervaring. Vroeger heb ik ruim 200 keer LSD gebruikt en zodra ik trek krijg kweek ik mijn eigen Stropharia Cubensis. Stropharia paddestoelen heb ik vele malen in vele doses gebruikt. Zeg maar van 0.2 g. tot zo'n 8 a 9 g. Bij al deze trips zijn er maar een paar geweest die hallucinaties veroorzaakten, meestal krijg ik een veel dieper inzicht, de kleuren worden intenser, net als de muziek, en het perspectief klopt niet meer helemaal. Alles straalt energie uit, wat alles wonderbaarlijk mooi of wonderbaarlijk lelijk maakt. Hoewel de begrippen mooi en lelijk niet meer hetzelfde zijn als normaal. Vandaar dat ik ook zeg, wonderbaarlijk lelijk omdat het wonderlijke allesoverheersend is. Dit is ook wat ik tijdens deze flashbacks te zien krijg, duidelijk stap ik van het ene op het andere moment deze speciale wereld in, met zijn, naar mijn mening, ongekende mogelijkheden, healing visions, healing sounds, en healing thoughts. Alles in deze bewustzijnsstaat is magisch, ziektes zijn daar een soort geblokkeerde storende energie, energie die je zelf geproduceerd of aangetrokken hebt. Deze energie kan gezuiverd worden. Volgens mij is energie altijd zuiver, maar gebruiken wij het soms verkeerd. Vandaar dat er dan overeenkomstig verkeerde dingen gebeuren. Tijdens deze flashbacks die, volgens mij, door de T.Iboga mogelijk gemaakt worden, voel ik dat er energie gereorganizeerd wordt. Duidelijk voel ik soms het afsterven van mijzelf, om op hetzelfde moment weer te reincarneren in mijn eigen lichaam, maar dan toch net iets anders. Met andere woorden, ik voel mijzelf tijdens deze momenten geestelijk sterven, om direct weer terug te komen maar dan zonder bepaalde ziekmakende energie. Hier kan ik natuurlijk een mooie metafoor gebruiken, die al vaker gebruikt is in verband met Ibogaine. Het is als een computer reset, elke keer dat ik sterf en weer terug kom gebeurt er niet veel meer dan een soort reset van mijn hele wezen. Dit is niet iets dat alleen met Ibogaine gebeurt, er zijn honderden yoga technieken die hetzelfde teweeg brengen. Carlos Castaneda's Reis naar Ixtlan is volgens mij eenzelfde gebeurtenis. Vroeger heb ik iets dergelijks ook al meerdere keren meegemaakt tijdens LSD trips of gewoon simpele meditaties. Een keer, toen ik een jaar of 8 was denk ik, kreeg ik op mijn kop van mijn lievelings oom. Dit gebeurde zo drastisch, dat ik vanaf dat moment een echte hekel aan die oom had. Dit was erg storend voor de verdere verhoudingen tussen mij en de familie. Later, tijdens een erg intense LSD trip, beleefde ik deze gebeurtenis opnieuw, ik zag mijzelf op mijn fietsje over een gevaarlijk smal hobbelig paadje fietsen. Naast mij is de tomatenkas van mijn ooms en als ik val, val ik door een glazen muur van 2 meter hoog en 500 meter lang. Duidelijk zie en voel ik de angst op het gezicht van mijn oom. Als ik val kan het mijn dood betekenen en op slag begrijp ik de reactie die hij jaren geleden ten toon spreidde. Op dat moment breekt het zweet mij uit, ik voel iets van een "stop zetten", ik sterf en kom direct terug, maar nu zonder de ziekmakende energie, veroorzaakt door mijn verkeerde reactie op zijn aktie. Vanaf dat moment viel er een last van mij af, een last die zwaar te dragen was, een energie waarvan iedereen kan begrijpen dat hij ziekmakend is (de haat tegen mijn oom). In een moment wist ik dat hij mij niet had proberen te vernederen, wat ik altijd had gedacht. Ik wist dat hij mij had gered uit een gevaarlijke situatie. Sinds deze openbaring tijdens een LSD sessie kan ik weer normaal doen tegen mijn ooms. Iets wat ik jaren niet heb kunnen doen, altijd was er die gedachte dat ze me toch niet voor vol aanzagen. Deze gedachte was veranderd in begrip voor zijn geschrokken reactie.

Elke dag komt er een moment dat ik een of andere droom binnenstap. Het gebruik van T.Iboga heeft een sterke interactie met mijn dromen. Maar wat nog interessanter is, is dat ik duidelijk voorspellende dromen heb. Het stelt niet veel voor, maar onmiskenbaar heb ik vele dromen die later werkelijk gebeuren. In een van deze dromen loop ik bij de markt in Rotterdam. Bij een dierenwinkel aangekomen sta ik stil en ik word weer achtervolgd door iets. Wat weet ik op dat moment niet. Dan ga ik de winkel binnen, waar ik in het echt nog nooit binnen geweest ben. 2 dagen later kregen we een nieuwe kat in huis. Niet onverwachts, we wisten al +- 2 weken dat we die zouden krijgen. Later die dag gaan we onze normale dagelijkse route naar de biologische voedingswinkels waar we ons voedsel altijd kopen. Halverwege zegt mijn vriendin dat ze nog heel even naar de markt wil om daar bij een dierenwinkel een poezenkam te kopen. Zodra de markt in zicht komt begint alles weer, alle kenmerken die ik al eerder genoemd heb zijn weer aanwezig. Het is erg vreemd om iets te doen wat je al eerder hebt gedaan. Maar ook deze keer voel ik de energieen in mijzelf door een soort zeef heen gaan en weer zijn er een paar dingen die er niet meer zijn als alles is afgelopen.

Nu, 10-11-1998, ben ik al weer 10 dagen zonder morfine en ook heb ik 8 dagen geleden mijn laatste halve gram T.Iboga ingenomen. Het is bijna wonderbaarlijk hoe makkelijk ik deze keer met de morfine gestopt ben. Zonder ziek te worden ben ik nu al weer 10 dagen zonder morfine en ik voel me prima. De extra energie die ik van de T.Iboga kreeg is weer afgenomen. De flashbacks zijn duidelijk minder geworden. Alles begint weer redelijk normaal te worden. Moet ik misschien wel opmerken dat ik wel dagelijks veel marijuana rook. Dit is absoluut geen probleem voor mij, aangezien marijuana voor mij een soort bondgenoot is. Dagelijks, als ik een chillum of waterpijp opsteek, vraag ik aan Shiva, de God uit India en tevens beschermheer van de marijuana gebruikers, of hij mij wil helpen bij het juiste gebruik van deze, voor mij, heilige planten. Boeddha en Shiva vraag ik dan tegelijkertijd om inzicht in mijzelf en de energieen om mij heen. Ook vraag ik of zij en alle andere bevoegde verlichte meesters mij kunnen helpen om deze rook te gebruiken om mijn slechte eigenschappen te vernietigen. Gelukkig woon ik in Nederland, dat wil zeggen dat de meeste mensen mij niet begrijpen, maar mij wel mijn eigen gang laten gaan. In Nederland kun je zonder enige zorgen of problemen 5 gram marijuana kopen in speciale koffieshops en Stropharia Cubensis paddestoelen zijn hier legaal te koop. Ik kweek ze zelf voor eigen gebruik en ook dat levert geen enkel probleem op met de overheid en wat erg belangrijk is T.Iboga is hier ook niet verboden. Alcohol gebruik ik al 9 jaar niet meer, dit vond ik een beetje te lekker. Samen met mijn vriendin zijn we na een kater van 3 dagen toch maar voor een half jaartje gestopt. Dat is nu dus een 9 jaar geleden en we zijn nog steeds blij dat we nooit meer alcohol drinken. Een bekende slogan in Nederland zegt:" drank maakt meer kapot dan dat je lief is ". Dit is waar, het sloopt je lichaam, veel mensen worden er erg agresief van en ga zo maar door. Het is een bondgenoot die je in zijn macht neemt, hij maakt je verslaafd en put je uit. Er zijn maar weinig mensen die de drank-bondgenoot weten te temmen.

Uiteindelijk gebruik ik nu dus weer datgene, wat ik uit echte eigen keuze wil gebruiken. Zelfs voor Nederlandse begrippen gebruik ik grote hoeveelheden marijuana en soms super sterke zelfgemaakt hasj. Maar dat heeft tot nu toe alleen maar een beter mens van mij gemaakt(en hier heb ik nog veel te doen). Verder gebruik ik geen koffie, maar meestal kruidenthee zonder theine. En bijna elke dag 2 gram guarana poeder (guarana zijn zaden van de Paulinia cupana plant). Daar ik dus niet tegen koffie kan, ik word daar erg nerveus van, is de guarana zeer welkom. Met guarana heb ik namelijk geen last van nervositeit. Als ik een dag thuis blijf gebruik ik meestal geen guarana en soms is het voor een paar dagen op voordat we weer nieuwe gaan kopen. Er zijn geen problemen als het er niet is, we gebruiken het dan ook geen van beiden om wakker te worden. Meestal zijn we al een tijdje wakker voordat we de guarana innemen, net voor dat beetje extra energie. Zonder guarana voelen we ons dus even lekker en het is geen gemis als het er niet is, maar een extraatje als het er wel is.

Psylocibine paddestoelen gebruik ik ook nog. Hier wijd ik verder niet over uit, maar toch even dit; mijn gebruik is nogal afwisselend. Nooit meer dan een paar keer per jaar een grote dosis, maar ook nog, gemiddeld 2 keer per maand, een kleine dosis. Nogmaals, dit schommelt en vooral de grotere doses komen niet zo vaak voor.

T.Iboga heeft mij weer wat meer inzicht gegeven in mijzelf en in mijn omgeving. Een van de duidelijkste inzichten die er door versterkt zijn, is dat ik echt doorhad dat alle enge en mooie dingen die ik zie een weerspiegeling van mijn eigen innerlijk zijn. Niet dat alles wat ik zie uit mijzelf komt, maar de energieen die ik buiten mijzelf waarneem worden ergens, voordat mijn bewustzijn ze registreert, gekleurd door mijzelf. Niet dat ik echt voor de kleurtjes zorg, ik bedoel meer dat ik er een extra uitstraling aan geef, ik interpreteer het op een bepaalde manier. Die interpretatie is vervormd door mijn eigen inzichten, in kombinatie met mijn gebrek aan inzicht. Met andere woorden, ik zie alles door een filter van mijn eigen emoties. Ben ik depressief, dan ziet alles er veel somberder uit dan wanneer ik vrolijk ben. Dit wist ik natuurlijk al lang, net als veel mensen met mij. Maar meestal dringt niet de volle omvang van de consequenties tot ons door. Om Don Juan er nog maar eens bij te halen; ik had het wel vaker bedacht, maar ik was nog te dom om het door te hebben. Ik had het wel verzonnen, maar ik snapte er nog niets van. Pas als de volle omvang van dit inzicht tot je doordringt, kun je voor jezelf toegeven dat de vele gevoelens van ongenoegen, door onszelf worden weerspiegeld op alles. Het is dus noodzakelijk dat we die ongenoegens onder ogen zien en ontdekken waar ze vandaan komen. Pas dan kun je meer vrede met jezelf sluiten en storende energieen in jezelf onderzoeken. Veel angsten en vreemde gevoelens die ik deze maand heb meegemaakt zijn voor mijzelf verklaard en ik voel mij hier erg goed bij. Dit was mijn T.Iboga avontuur, zodra ik een grotere dosis T.Iboga heb ingenomen zal ik weer een verslag hiervan uitbrengen. De T.Iboga die ik nog heb is ruim voldoende, waarschijnlijk nog een gram of 40 a 50. Het is dus wachten op het juiste moment, wanneer dat is zou ik nog niet weten, maar erg lang zal dat waarschijnlijk niet duren.